Welkom op deze site vol informatie over de Saarlooswolfhond. Behalve rasinformatie kun je hier veel verhalen lezen over ons en onze Saarloosjes.
Overname van artikelen uitsluitend na schriftelijke toestemming en bronvermelding. Overname van foto's van dit weblog is voor zowel privé als commerciële doeleinden helaas niet toegestaan.
Normaal gesproken krijgen we al heel wat mailtjes per dag, maar na de erkenning van de AVLS kregen we in het weekend van 23 op 24 januari het ongelooflijke aantal van 274 mailtjes! Allemaal met enthousiaste felicitaties over het behaalde resultaat. Het is niet mogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken. Dan maar zo, op ons weblogje. Iedereen dus heel hartelijk bedankt voor zoveel warme woorden.
Het heeft even geduurd want Tunka vond het maar niks, al dat gehuppel om hem heen. Maar nu is het ijs gebroken en geniet onze reu met volle teugen van zijn kleinkind.
Kijk Lica, dit is een flostouw. Hij is eigenlijk van jou.
Zie hem maar eens te pakken te krijgen. Ik doe nu net of ie er niet is, maar leg wel uit voorzorg m'n poot erop!
Kijk maar tot je een ons weegt, hij komt echt niet vanzelf naar je toe.
We zijn weer terug in Nederland. Ons huis in Frankrijk is verkocht. We hebben er met veel plezier jaren gewoond. De komst van 9 kleinkinderen (dat hadden we ook niet voorzien) betekende dat we op het laatst meer in Nederland waren dan in Frankrijk. We hebben lang in Nederland gezocht en uiteindelijk een heerlijk huis gevonden aan de rand van Rotterdam naast een prachtig natuurgebied waar we elke dag met de honden wandelen. De kinderen en de kleinkinderen wonen vlakbij. Weer terug naar de roots dus. Heerlijk. En zoals dat heet, gelukkig hebben we de foto's nog. We zullen zeker nog wel eens teruggaan om onze vrienden in het mooiste stukje van Frankrijk, de Quercy Blanc, te bezoeken. Via de link kun je diverse video's zien.
Nu de Raad van Beheer de AVLS heeft erkend als officiële vertegenwoordiger van het ras Saarlooswolfhond, zijn er twee erkende verenigingen: de AVLS en de NVSWH. Maar wat zijn nu precies de verschillen tussen die twee? Daar krijgen we regelmatig vragen over en dit is een goede gelegenheid om het allemaal eens op een rijtje te zetten. De lijst is lang. Gelukkig blijkt er aan het eind ook nog een overeenkomst te zijn.
De Algemene Vereniging voor Liefhebbers van Saarlooswolfhonden is erkend als officiële rasvereniging door de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland.
Als je het leest, lijkt het zo gewoon. Maar degenen die dit weblog volgen, weten dat er een lange weg aan vooraf is gegaan. Een weg met veel hobbels en kuilen. Kuilen die soms zo diep waren dat we dachten dat het nooit zou lukken. Maar door samenwerking, een positieve instelling, hard werken, veel doorzettingsvermogen en creativiteit is het toch gelukt.We willen nog even uitleggen waarom dit voor ons en veel Saarlooswolfhondenliefhebbers zo belangrijk is.
In 1982, zeven jaar na de erkenning van de Saarlooswolfhond als Nederlands ras, is er binnen de door de Raad erkende vereniging een splitsing geweest. Een deel zette de fokkerij buiten de erkende vereniging voort, een ander deel bleef bij de erkende vereniging. Die club wordt vanaf 1982 tot en met nu met harde hand geregeerd door nog steeds dezelfde voorzitter/penningmeester. Deze voorzitter heeft al bijna 30 jaar een volmacht om te doen wat hem goeddunkt. Inspraak is niet mogelijk. Bezorgde leden die vragen stelden over zijn fokbeleid werden geroyeerd of gewoon van de ledenlijst afgevoerd. En vanaf 1982, het jaar van de splitsing, wordt iedereen de deur gewezen met een Saarlooswolfhond die niet door de club zelf is gefokt. Op dit moment geldt dat voor bijna 3/4 van alle Saarlooswolfhonden in Nederland! Wij hebben hemel en aarde bewogen om verandering in dit beleid te krijgen, een petitie ingediend met vele honderden handtekeningen bij de Raad van Beheer met voorbeelden hoe deze vereniging opereert. Het mocht allemaal niet baten.
Daarom zijn we zo blij dat na 28 jaar monopoliepositie van deze vereniging, er nu eindelijk een officieel erkend alternatief is. Tja, erkenning en lid zijn van de Raad… het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar nu kunnen we in een gelijkwaardige positie opkomen voor de belangen van het hele ras. De erkenning van de AVLS voelt als gerechtigheid voor al die Saarlooswolfhonden voor wiens belang jarenlang niet werd opgekomen en die door de erkende club steeds werden afgedaan als bastaarden.
"I never promised you a rosegarden", maar een leuke speelwei zit er wel in.
Marianne en Johan.
Het was prachtig weer vandaag, dus de paden op, de lanen in. Onder het wakend oog van Shala en Tunka natuurlijk. Shala's moederinstinct is op gang gekomen en werkt nu op volle toeren. Tunka heeft zich er bij neergelegd dat hij de rest van zijn leven niet met één, maar met twee Saarlooswolfhonden moet delen. 't Zijn twee dames, dus dat scheelt. Lica mag nu zelfs op zijn Kong kauwen en dat wil wat zeggen!
Hier een greep uit de foto's.
We waren het al weer een beetje kwijt hoe heerlijk het is om een pup in huis te hebben. We genieten volop. Gisteren stonden de oortjes voor het eerst. Het wordt al een echt Saarlooskopje. Ook Lica's oogjes beginnen nu te kleuren. En ze groeit als kool.
We lopen een beetje achter, want zoals je ziet ligt er nog sneeuw. De molshopen verraden al dat de vorst snel over zal zijn. Wat ruiken die dingen uitnodigend lekker, vinden Shala en Lica. Daar moest dus lang aan gesnuffeld worden, want je weet maar nooit of er een lekker hapje in verscholen zit.
Van de laatste natte sneeuw 's avonds heb ik nog snel gebruik gemaakt om een afdruk van een wolfhondenpootje vast te leggen.
Hoe klein je ook bent, als Saarlooswolfhond moet je natuurlijk zorgen dat je op een lekker kleedje kunt liggen. Maar ja, wat als zo'n fijn kleedje al bezet is? 
Gewoon je charme als pup in de strijd gooien. Altijd succes!
We hadden haar al eerder aan vrienden en bekenden voorgesteld. Dit is ze dan. Lica Kadin van de Kilstroom. Op de 125-ste geboortedag van Leendert Saarloos kwam ze ter wereld. Ze werd gefokt door Saarloos' dochter Marijke en haar man Gerard. We zijn erg gelukkig met haar. Lica is druk bezig haar plaats in onze roedel in te nemen. Ze kan al goed overweg met Shala en Tunka. We zullen later meer foto's en verhalen plaatsen.
Beste Ellen,
Jouw stukje in het laatste clubblad ondertekende je met "secretaris." Even in het colofon gekeken en... inderdaad. Je zou verwachten dat jij of de voorzitter daar even iets over schrijft, al was het maar om de leden van dit feit op de hoogte te stellen (de voorzitter klimt immers wel vaker in de pen als hem iets op het hart ligt), maar nee, alles gaat weer geheel buiten de leden om zonder enige toelichting. In ieder geval van harte gefeliciteerd met je benoeming. Over jouw stukje heb ik trouwens nog wel een paar opmerkingen, al was het alleen maar omdat het feitelijke onjuistheden bevat. Als je het wilt lezen moet je hier even klikken.
Mailtje voor Marianne. Zij werd door de Raad van Beheer uitgenodigd om in een adviescommissie te zitten om de reglementen van de Raad door te lichten. Dat moest een misverstand zijn, de AVLS is immers nog niet erkend. Even bellen. Nee, het was op persoonlijke titel vanwege Marianne's grote dossierkennis op het gebied van de mededingingswet. Plus een frisse kijk op de zaak en een zakelijke benadering van de materie. Het bestuur van de Raad van Beheer stond er dan ook helemaal achter! Goh. Het heet de "Task Force commissie" dat dan weer wel.
Onze honden hebben de jaarwisseling goed doorstaan. Geen enkele stress. We wensen iedereen een
goed en gezond 2010 toe. Dit jaar zal er veel veranderen in de kynologie. Als alle neuzen dezelfde kant opstaan, komt het ooit goed. Hieronder een grafiek van de bezoekers van het afgelopen jaar.
Iedereen hartelijk bedankt voor de vele mails en reacties. In 2009 waren er nog meer bezoekers dan in 2008. Het steeg met 6.730 naar 29.807 bezoekers. Er werden ook veel meer pagina's bekeken. Het aantal bezochte pagina's steeg met maar liefst 9.418 naar 44.417 pagina's. Ook zo benieuwd naar de drukste dag? Dat was 8 maart 2009. Gauw even kijken in de archieven. Verrassend!
We hopen dat iedereen fijne Kerstdagen heeft gehad. Reken maar dat de vorderingen in de keuken hier op de voet gevolgd werden. Gelukkig zijn ze niets tekort gekomen!
En daar zaten ze dan, de dierenbescherming, de Raad van Beheer, de wetenschapper/dierenarts en de geneticus. In een Amsterdamse studio naar aanleiding van de BBC documentaire "Pedegree Dogs Exposed." Het gesprek ging over de misstanden in de rashonden fokkerij. Let op de opmerking van de geneticus op 27.00 minuten als de Saarlooswolfhond ter sprake komt. In het decor een foto van Tunka. Merkwaardig om je eigen hond te zien in een televisieprogramma zonder dat je het weet. Arme John Wauben van de Raad van Beheer. Hij kan niks, hij mag niks van de autonome rasverenigingen, maar hij moet wel alle rotzooi rechtpraten. Dan kom je niet veel verder dan: het valt allemaal wel mee, het is niet zo erg als in Engeland.We zijn goed bezig, zetten veel zaken in gang en praten ook veel met elkaar.
Klik hier voor 
waar direct achteraan de BBC documentaire komt op 47.00 minuten.
Twee teletekstberichten die tot nadenken stemmen. De BBC zond dit jaar een documentaire uit over de desastreuze gevolgen op de gezondheid van rashonden door inteelt en overdrijving van het rastype. We kweken monstrueuze variëteiten van wat eens een gezonde rashond was, zoals de Engelse Bulldog en de mopshond. De rij is lang. Nu gaan er stemmen op om in Engeland incestkruisingen (moeder-zoon, vader-dochter, broer-zus) bij wet te verbieden. Ook in Nederland accepteren veel fokkers inteelt en incest als de normaalste zaak van de wereld. Verandering moet vaak van buitenaf komen, zoals uit dit teletekstbericht blijkt. Natuurlijk reageerde de Raad van Beheer met een Pavlov reactie, (het valt reuze mee en de situatie is hier veel beter dan in Engeland) op de stelling van de dierenbescherming. De kern, inteelt en wanstaltige overdrijving van rastype moet verboden worden, komt de Raad van Beheer niet over de lippen. Dat is ook lastig als je zoveel financiële belangen van zo veel "hobbyfokkers" moet behartigen.
Dan de geiten. Geitenkaasjes uit Griekenland? Nee hoor, gewoon Noord-Brabant en omstreken. Modern, ja, ja, dus geïndustrialiseerd. Maar we herinneren ons nog allemaal de (letterlijk) rokende puinhoop van de vleesindustrie in het Verenigd Koninkrijk. In Nederland ook trouwens, maar dat mochten we niet zien. 't Was een beetje uit de hand gelopen. Hekken met zwart plastic schermden hier de boerderijen af, maar we konden toch zien dat de dieren met grote grijparmen de vrachtwagens werden ingesodemieterd. Nooit meer "ruimen" huilde het CDA berouwvol toen die beelden de wereld overgingen en in Engeland de stapels verkoold vlees nog wekenlang nasmeulden. De ambtenaar die het woord "ruimen" bedacht, werd meteen beloond met een functie boven de balkenendenorm. Moet kunnen. Maar hoe je ook ruimt, 't blijft toch gewoon moord op onschuldige beesten. Wel handig dat die geiten een stuk kleiner zijn, ook al zijn ze drachtig! Ruimt wat makkelijker en dan is 40.000 stuks best nog te overzien We hebben dus niets geleerd van al die miljoenen koeien en varkens die een paar jaar geleden in het Verenigd Koninkrijk door shovels hoog werden opgetast en in de fik gestoken omdat de destructiebedrijven de aanvoer niet meer aankonden en de dieren dus niet meer onzichtbaar, dat wil zeggen onttrokken aan het oog van de publieke opinie, konden worden "geruimd!" Leve de kiloknaller. Want daar gaat het om.
Sinds gisteren ligt het winternummer van het blad Hondenleven weer in de kiosk. Voor alle liefhebbers van Saarlooswolfhonden is dit een extra interessant nummer, want Judith Lissenberg schreef een mooi artikel over wolvenkenner Monty Sloan die een lezing over socialisatie van wolven gaf op de AVLS dag. Het was Monty's eerste kennismaking met Saarlooswolfhonden en hij was onder de indruk hoe sociaal en rustig de honden onderling waren. De foto's van Ron Baltus en Bonnie van den Born zijn prachtig en spreken boekdelen.
Dit is een mooi voorbeeld hoe goed gesocialiseerde Saarlooswolfhonden zich gedragen. Petje af! Even afgezien van de hysterische presentator die denkt dat het zo pas echt leuk wordt voor de kindertjes. Ik zou het liefst een kilo valium in die man kieperen. Saarlooswolfhonden op 03.35 en 31.42 als je het hele programma niet wilt afkijken. Dank aan Peter voor de link! Oh ja, eerst even verplicht door de reclame. Publieke omroep weet je wel.
Zei ik het niet?
In Kopenhagen vinden ze het de laatste tijd wat warm worden in de wereld. En we gaan ook natte voeten krijgen als 't zo doorgaat. Tja, doe er eens wat aan! Arme ijsbeer. Maar de economie moet natuurlijk blijven draaien. Altijd meer, nooit minder! En bijna niemand neemt de fiets wat vaker in plaats van de auto. Al die regeringsleiders, met hun ambtenaren en ander gevolg komen natuurlijk en masse ingevlogen. Al Gore verstookte trouwens, met z'n business-class kaartje voor de promotie van zijn film in een Boeing 747 kris-kras over de hele wereld, meer CO-2 dan een gemiddeld Afrikaans land in de afgelopen eeuw voor elkaar kreeg! Goeie film wel. Good job, Al! De rozenstruik in onze tuin vindt het nu ook behoorlijk warm en gaat in december 2009 voorzichtig in bloei. Ik heb een stengel afgeknipt en er een foto van gemaakt. Vind het wel wat hebben, die kerstroos zo naast onze menora en de kerstlichtjes.
We hebben nu alweer 9 kleinkinderen! Dit is de laatste boreling. In het Frans wordt het heel mooi gezegd: donner le jour. Vandaar de titel. Je geeft het kindje de dag, dus het licht. Om het te vieren waren we vorige week in Brussel, waar een van onze zonen woont. Onze schoondochter is Russisch.
Heel leuk (en ook nog steeds een beetje merkwaardig) om een van je kleindochters vloeiend Russich met mama te horen praten. Gelukkig praat ze vloeiend Nederlands met ons. Onze kleinzoon spreekt naast Russisch ook nog Portugees. Je snapt niet dat het allemaal in dat hoofdje past. 
Voordeel is ook dat je hele lekkere Russische bonbons krijgt bij de koffie. Maar na drie bonbonnetjes kom je echt niet meer door de blaastest. 't Doosje is bijna leeg, maar dat was niet onze schuld. Wij moesten nog terugrijden. 
Sinterklaas kennen ze niet in Rusland (althans niet het kinderfeest) dus dat moesten we snel rechtzetten, tot vreugde van de kindertjes.
Een tijdje terug was op het weblog van Peter van der Palm te lezen: "Chakka is een Saarloos van 13 jaar oud die door een degeneratie van het ruggenmerg (degeneratieve myelopathie) niet goed meer kan lopen." Het filmpje erbij liet zien dat Chakka met z'n rolstoel nog goed kon voortbewegen. Gelukkig maar, denk je dan.
En nu lees ik: "(...) De oorzaak van zijn verlamming is nooit achterhaald. In de lijn van Chakka komt deze ziekte helemaal niet voor. Dus ga geen bewijzen zoeken op mijn weblog maar hou het gezellig."
Daar ben ik het helemaal mee eens. Hoe lang je ook zoekt, DM wordt niet gevonden op een weblog, alleen met DNA onderzoek. Dat verlamming van de rug niet van de laatste tijd is, laat deze foto van lang geleden zien. Echt handwerk!
Maar interesseert dat onze honden? Nee natuurlijk! Groot of klein... as long as I get around in my wheelchair. Over DM kun je hier meer info lezen. Merk op dat dragers van de ziekte de verlammingsverschijnselen niet krijgen. Zelfs lijders hoeven de ziekte niet te ontwikkelen, ze hebben een verhoogd risico. Het zegt dus niets als het niet voorkomt in een lijn.
´t Was wel een eind rijden, maar wat hebben we genoten bij Gerard en Marijke toen we daar in het hoge noorden op puppenbezoek waren.
We kwamen net op tijd voor deze scène aan de melkbar:
Onderzoek heeft uitgewezen dat je van warme melk heel veel slaap krijgt:
Sommige zaken zijn onbegrijpelijk, zoals dat zwarte ding met het grote oog. Wat moet dat in de werpkist?
Ach, laat ook maar zitten.
Gerard en Marijke, hartelijk bedankt voor jullie gastvrijheid. We komen graag weer een keertje kijken.
Het leven was een feest en jij wist het te vieren als geen ander! Vol hartstocht, zang, muziek, theater, vrienden en drank (... veel drank). Als ik denk aan Ramses, dan denk ik aan volledige overgave. Je eiste het van jezelf, je eiste het van je omgeving. Jij leefde veel harder dan ieder ander. Wat was het fijn dat jij er was, toen wij er ook waren. Ik zal mijn vrienden niet vergeten, want wie me lief is blijft me lief. Moi qui ai vécu sans scrupules, Je devrais mourir sans remords. Dag lieve Ramses.
Heb ik net een stukje geschreven in de laatste nieuwsbrief van de AVLS over de komst van de wolf naar Nederland, lees ik een artikel van Jelte Wiersma deze week in Elsevier over hetzelfde onderwerp. In Frankrijk zijn we er al (een beetje) aan gewend, nu wordt 't straks ook schrikken voor de argeloze wandelaar op de Veluwe. Ach, je moet maar zo denken, een gewaarschuwd mens telt voor twee. En 't schijnt nog te "managen" te zijn ook! Oh ja? Ja, met "aasvrije bufferzone's" volgens een gedragsbioloog. Die zal het wel weten, want gedragsbioloog word je niet zomaar. En worden het er teveel dan knallen we ze gewoon weer af! Rode loper? Tja...
Wat is het leven van een pup toch makkelijk. Moeder Duet serveert drankjes op bestelling, geeft warmte en biedt bescherming voor de boze buitenwereld. Zelf hoef je als pup alleen maar te slapen, te groeien en af en toe wat weg te laten lopen. Kind kan de was doen. Netjes in de rij liggen, kunnen ze ook. Da's dan wel weer knap. Kijk zelf maar.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Op de 125ste geboortedag van Leendert Saarloos, maandag 16 november 2009, werd een nest Saarlooswolfhondenpups geboren bij Marijke Saarloos en Gerard de Moor. De moeder is Duet, de vader is Aiko. Er werden 8 pups geboren, 5 reuen en 3 teefjes. Twee teefjes en 1 reutje zijn bosbruin. De bevalling verliep vlot en Marianne was erbij. Dat was voor Duet geen enkel probleem want ze is zeer vertrouwd met haar. Het was voor Marianne een mooie en bijzondere ervaring. Gerard en Marijke, hartelijk bedankt voor jullie grote gastvrijheid en van harte gefeliciteerd met dit nest. De namen van de pups zullen als eerbetoon aan de vader van Marijke met de letter L beginnen.
Een tijdje geleden heb ik geschreven over het belang van DNA opslag en over het belang van samenwerking. Voor een gezond en vitaal ras. Niet dat ik had verwacht dat mijn oproep tot samenwerking of het belang van DNA opslag onmiddellijk met dol enthousiasme zou worden begroet, maar veel bonter dan dit kun je het echt niet maken. Toch die kras. Jammer, maar 't geeft niet. Samenwerking komt er, of beter gezegd: het is er al. Fokkers vinden elkaar. Ze pikken de vraag om samen te werken op. Niet iedereen heeft last van tunnelvisie of blijft in het verleden hangen. Oh ja, dit is een stukje dat Marianne en ik geschreven hebben voor de AVLS nieuwsbrief Alweer een jaar geleden. Zoals je ziet ook al een oproep tot samenwerking en het zet de gebeurtenissen nog eens in het juiste perspectief.
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
Laatste reacties